La Grande Finale

Het is zondagochtend op een parkeerterrein in Asciano. Familie Horst ontwaakt in de camper als de zonnestralen door de gordijntjes naar binnen prikken. Het was een heerlijk rustige nacht, los van de geluiden van de regen op het dak en van enkele mensen die na een zaterdagavond in Asciano in hun auto stapten, waarschijnlijk op weg naar huis. Het parkeerterrein is nog verre van leeg en als we uitstappen staan de auto's om ons heen nog steeds driedubbel geparkeerd. Gelukkig hebben wij de wagen slim neergezet, dus we maken ons geen zorgen over ons vertrek straks. 

We gaan vandaag niet zomaar met de noorderzon vertrekken. Asciano bood ons uitstekend onderdak na een prachtige reis door Toscane, en dus gaan we iets terug doen door het stadje met een bezoekje te vereren. Dat blijkt een uitstekende keuze want op deze mooie zondagochtend wordt het heel gezellig in het stadje. Als we door de straatjes wandelen, zien we steeds meer mensen de straat op komen, stuk voor stuk keurig gekleed, goed gemutst en klaar voor de zondagse mis in de kerk. Voordat de kerkdienst begint, komen de mensen samen op een centraal pleintje waar twee koffietentjes tegenover elkaar concurreren voor de klandizie. Wij doen gezellig mee en we ontbijten met koffie, croissants en een dik belegde focaccia die verdacht veel weg heeft van een pizza. We vallen een beetje op tussen de lokale bevolking, maar het sfeertje is heerlijk en iedereen is vriendelijk. Wat een geweldig begin van de dag. De vrolijke stemming nemen we mee terug naar de camper en daar maken we ons klaar voor de volgende etappe.

De volgende etappe is een ritje dat praktisch is zonder bezienswaardigheden onderweg. Onze volgende bestemming is een grote camping nabij het plaatsje Figline Valdarno en daar rijden we via de snelste route naartoe. Dat betekent een stukje naar het oosten en dan de autostrada op naar het noorden. De snelweg is natuurlijk niet te vergelijken met de prachtige kronkelende weggetjes door Chianti, maar nog steeds is het een aardige route met veel groen om ons heen. Het is vooral ook lekker snel, want na een goed uurtje rijden, draaien we Figline Valdarno binnen. Daar maken we eerst een stop om te bevoorraden bij een grote supermarkt want we gaan een tijdje op de camping blijven. Het parkeerterrein van de supermarkt is verrassend genoeg niet geschikt voor de camper en dus parkeren we met twee wielen op de stoep, net buiten het hek. We worden er steeds makkelijker in. 

Waar we nog steeds niet goed in zijn, is efficiënt boodschappen doen. In de enorme supermarkt zijn we al snel weer anderhalf uur zoet om onze wagen vol te laden. We hebben wel geleerd om ook meteen wat te lunchen te kopen om te voorkomen dat er hongerige kindjes door hongerige ouders door de winkel gesleurd moeten worden. Dat gaat dus prima en als we de camper weer vol hebben geladen, is iedereen nog steeds in een uitstekend humeur. In een paar minuten rijden we vanuit Figline Valdarno de heuvel op waar de camping Hu Norcenni Girasole is gevestigd. Het heet een camping, maar het is bijna een stad. Het is zo groot dat er een treintje rijdt om campinggasten van de ene naar de andere kant van de camping te vervoeren. Wij krijgen een plekje redelijk in het midden en op een prettige loopafstand van de winkel, restaurantjes en één van de twee zwembaden. We beseffen ons maar al te goed dat het einde van de grote reis in zicht begint te komen en dus gaan we ons opmaken voor een goede week lekker vakantie vieren met veel zwembad, ijsjes en pizza. 

Eén van de twee zwembaden is heel dichtbij, dus daar gaan we de eerste dagen heen. Voor het andere zwembad moeten we een flinke klim maken de heuvel op en helaas komen we erachter dat het die klim wel waard is. Boven op de heuvel geven de baden net wat meer speelplezier voor de kinderen en dus worden de kuiten de rest van de week goed getraind. Of het nu boven of beneden is, de waterpret is geweldig en zeker in het begin van de reis hebben we dit echt gemist. Wat een pret. 

Op de plek bij de camper hebben we een fijne schaduwhoek gecreëerd met een kleed op de grond onder de luifel. Zo kunnen we ook ontsnappen aan de prachtige zon die zelfs nu in het voorjaar al flinke hitte af kan geven. Tijs kruipt vrolijk rond over het kleed nu hij eindelijk lekker de ruimte heeft.

Ook voor de inwendige mens wordt uitstekend gezorgd in het campingdorp. We ontbijten iedere dag met een croissantje, appelsapje en heerlijke espresso bij de Panoramabar op een bankje in de zon. Het is een heerlijk plekje dat garant staat voor fijne ochtendjes. Voor het avondeten hebben we natuurlijk onze eigen kookkunsten, maar als we daar even geen zin in hebben, is er ook genoeg keuze om af te halen of lekker uit eten te gaan. De camping is berekend op gezinnen met jonge kinderen, dus je kunt al vroeg pizza eten. Soms is het ook iets teveel aangepast op de toerist, zo blijkt als we een pizza met friet op het menu zien staan bij het zwembad. Toch even geprobeerd...

Als je drie maanden op reis bent, moeten ook de praktische aspecten van het leven doorgang vinden. Los van de dagelijkse afwas en de zorgen voor onze lieve kindjes, doen we ook de was, gaat Tijs voor het eerst in zijn leven naar de kapper en worden er serieuze workouts gedaan om het lijf fit te houden.

We kunnen zelfs winkelen zonder de camping te verlaten en de ijsjes zijn van absolute Italiaanse klasse. We zijn dus van alle gemakken voorzien. Dat is fijn, maar het reservaat heeft verder natuurlijk geen enkele charme. Alleen rondom het centraal gelegen restaurant en het huis van wat wij denken dat de oorspronkelijke eigenaren van de camping zijn, geeft de omgeving even een gevoel van het mooie oude Tocane. Maar verder is het vooral een toeristenfabriek. En dat is prima voor nu. De kindjes spelen en papa en mama maken het zichzelf gemakkelijk.

We blijven uiteindelijk acht nachten in het reservaat. We zijn hier stiekem ook een klein beetje naartoe gekomen om te verkennen of dit misschien iets voor ons is als we vanaf volgend jaar in de schoolvakanties op vakantie moeten. De conclusie is duidelijk: niet echt. We hebben het nu heerlijk, maar we zijn heel blij dat we in het laagseizoen zijn gekomen. In de avonden is het nu al flink luidruchtig door de animatie en de, mede daardoor, lang buiten rondhangende jeugd. De zwembaden zijn nu nog goed toegankelijk, maar aan de enorme hoeveelheid ligbedjes kun je al zien dat het hier in het hoogseizoen een echte mierenhoop kan worden. Wij zoeken nog even verder naar een leuke bestemming voor de schoolvakantie.

Op maandag 3 juni wordt het einde van de grote reis echt tastbaar. We hebben alle spulletjes weer in de camper geladen en we gaan de terugreis inzetten. Alle formaliteiten bij de receptie hebben we al geregeld en dus kunnen we na onze eigen ochtendrituelen direct vertrekken. We laten er geen gras meer over groeien en we rijden in één keer ons geliefde Italië uit. Vierhonderdvijfenzeventig kilometer verderop strijken we neer op een bekend plekje aan het meer van Lugano in Zwitserland. De camping aldaar heeft een sterretje op onze kaart gekregen en opnieuw bevalt het er uitstekend. Het is maar voor een nachtje, maar het sanitair is goed verzorgd, we hebben een fijne vlakke grasplek en Evi kan steppen over de asfaltpaden. 

Vanuit Lugano pakken we weer een flinke afstand en we rijden naar de Vogezen in Frankrijk. Zo voegen we nog een land toe aan de routekaart, maar dat is natuurlijk niet de enige reden om hier naartoe te rijden. Dit uitermate charmante stukje Frankrijk is ons bekend en we weten dat we hier met een beetje mooi weer een hele fijne finale kunnen beleven. Mooi weer is het zeker en dus kunnen we het gezellige plaatsje Ribeauvillé tegen de achtergrond van een mooie blauwe hemel bezoeken. We zijn er nog steeds niet uit hoe je de naam van het plaatsje nou uit moet spreken met dat gekke streepje op de laatste e. Dat zou duiden op een uitspraak als kipfilet, terwijl we op school toch geleerd hebben dat het Franse woord voor dorp "ville" is. Het doet niets af aan de charme van het Franse dorp met Duitse invloeden. Het kasseienstraatje in het dorpscentrum is omzoomd door prachtige bouwwerken in de zo typerende stijl. Het heet heel toepasselijk vakwerk, waarbij de muren bestaan uit een houten balkstructuur en waarbij de tussenliggende ruimtes (vakken) zijn gevuld met (oorspronkelijk) vlechtwerk van takken dat is bestreken met een mengsel van stro en leem. Op de daken zien we regelmatig een stel ooievaars en in de gebouwtjes zijn allerhande delicatessenwinkels en restaurantjes gevestigd waar vrijwel overal flammkuchen op het menu staan. Helaas zijn wij op het verkeerde moment in het dorp want de keukens zijn nog niet open, maar we nemen wel een lekker stukje gekruide kaas mee naar huis.

Op de camping bij Ribeauvillé vieren we de eerste verjaardag van Tijs. Hij is op zeven juni geboren, maar we denken dat we dan net weer thuis zijn met grote hopen vakantiespullen om ons heen en dat geeft geen gezellige verjaardag. Des te leuker is het voor de camper met een set slingers en ballonnen en een grote chocoladetaart waar je lekker met je handen in mag graven. 

En dan zit het er ineens echt op. Na twee nachten Ribeauvillé is het nog één lange ruk terug naar huis. Ruim zeshonderdvijftig kilometer en normaal zouden we daar zeker één of twee overnachtingen tussen plannen. Maar nu we de stal ruiken, willen we maar één ding: lekker naar huis in ons eigen bed met lekker de ruimte en een vaatwasser. En dus gaat het gaspedaal naar beneden en ronken we over de veelal Duitse snelwegen terug naar Nederland. We pauzeren bij tankstations en dineren bij de grote gele M vlak voor de grens bij Venlo. Een echte doorreisdag.

Het is net tegen kinderbedtijd als we ons vertrouwde wijkje inrijden. Wat voelt dat vreemd om nu weer de oprit op te lopen. Evi mag de deur open doen en je hoort in haar enthousiaste stem dat heerlijke gevoel dat wij allemaal hebben. Want hoe heerlijk en prachtig de reis ook was, we weten heel goed wat een fijn plekje ons thuis is. We zullen snel weer terug verlangen naar de mooie tijd in de camper, maar nu is hier even de enige plek waar we willen zijn.

Lieve lezers, fijne volgers. Bedankt dat jullie het tot het einde hebben volgehouden. Wat was het leuk hoe jullie meeleefden en om jullie reacties te mogen lezen. De volgers van het eerste uur zullen misschien hebben opgemerkt dat dit verhaal niet onze eerste Grande Finale is. De vorige Grande Finale was met zijn tweetjes in romantisch Parijs na onze geweldige droomreis rond de wereld. En misschien is het ook niet onze laatste Grande Finale. We blijven in ieder geval dromen.