Toch Toscane

Eerst even dit. De oplettende volgers hebben vast al opgemerkt dat we een beetje achterlopen met de blog. Op de kaart kun je onze route zien en onze huidige locatie staat al een tijdje op het prachtige Vleuten. Wij zijn dus al thuis, maar natuurlijk nemen we jullie ook helemaal mee naar het einde van de reis en dus schrijven we over de rest van onze avonturen aan de spreekwoordelijke keukentafel.

We zijn terug op camping Valle Gaia, gelegen tussen Cecina en Casale Marittimo, in de provincie Toscane. De vorige keer dat we hier waren, hebben we met weemoed besloten om het hart van Toscane voorbij te steken en verder naar het zuiden te rijden op zoek naar mooi weer. Nu zijn we terug en hebben we de kans om alsnog een aantal pareltjes van het binnenland van Toscane aan ons avontuur toe te voegen. We zijn er klaar voor en het wordt dus toch Toscane. Vanuit Casale Marittimo gaat de reis landinwaarts over prachtige wegen naar het door de Etrusken gestichte stadje Volterra. Na ongeveer drie kwartier slingeren door de heuvels zien we hoog op de heuvel de oude gebouwen van het prachtige stadje achter de stadsmuur opdoemen. 

Volterra ligt bovenop een berg en is met een normale auto nauwelijks te bereiken, laat staan met een camper. En dus parkeren we net als alle toeristen op het parkeerterrein onderaan een lange oude trap die ons naar het stadje moet brengen. De trap is op zichzelf al een prachtige bezienswaardigheid en dus nemen we de tijd voor een paar foto's tijdens de broodnodige adempauzes. Als we eindelijk boven zijn, lopen we direct naar de belangrijkste attractie van Volterra: gelateria L'isola del Gusto. Deze geweldige ijsmaker hebben we nog met een sterretje gemarkeerd staan in onze Google Maps van een vorig bezoek en alle heerlijke herinneringen blijken nog steeds volop in leven. 

Na het ijsje wandelen we door de prachtige straatjes van Volterra. We zijn hier al eerder geweest en eerlijk gezegd was het niet als heel indrukwekkend blijven hangen. Het is aan ons vooronderzoek te danken dat we terug zijn gekomen en nu verbazen we ons waarom we de stad niet haarscherp in het geheugen hadden. Het stadje wordt overal aangeprezen als één van de absolute hoogtepunten van Toscane en dat is dus volkomen terecht. We hebben ook ontdekt dat we een hele hoek van Volterra bij ons vorige bezoek nooit hebben gezien en dat gaat ons niet nog eens gebeuren. We wandelen door de oude straatjes naar de noordkant van het dorpje en daar treffen we een heel indrukwekkend stukje historie. We zien een ogenschijnlijk gewoon straatje met aan de ene kant mooie oude woningen en aan de overkant een muurtje. Als we echter over dat muurtje heen kijken strekken in de diepte de restanten van een gigantisch Romeins amfitheater zich voor ons uit. Hoe hebben we dit vorige keer kunnen missen?

Vanaf het amfitheater lopen we terug door de oude straatjes en we strijken neer op het terras van Volaterra, een gezellige bistro met heerlijke plankjes met streekproducten op het menu. Als het plankje wordt opgediend, duikt Evi het kaasmonster meteen op de mooie hoekjes kaas. Met een grote hap in haar mond vertrekt haar koppie een beetje, want de pecorino die ze te pakken heeft, is wat bijzonder van smaak en textuur. De rest van de kaas laat ze liggen, maar de verschillende soorten salami en rauwe ham smaken opperbest. 

De middag vordert en we besluiten dat het mooi is geweest voor Volterra. We dalen af over de oude lange trap en we bergen alle spulletjes weer op in de camper. Onze volgende bestemming is San Gimignano en we hebben al besloten om een kleine gok te wagen. De camping waar we graag willen verblijven houdt niet zo van reserveringen en aan de telefoon hebben ze ons al twee keer te kennen gegeven dat ze op dit moment vol zijn en dat ze niet weten of er plek is en dat we maar vroeg langs moeten komen om kans op een plekje te hebben. Het is nog ongeveer veertig minuten rijden en het is al einde middag, dus er bestaat een kans dat we belanden op een parkeerplaats, maar we nemen de gok.

Wie niet waagt wie niet wint, want als we om vijf uur aankomen op de camping blijkt er nog precies één plekje met elektriciteitsaansluiting vrij. Zonder was ook prima geweest, dus het gedoe aan de telefoon was allemaal een beetje overdreven. Desalniettemin zijn we erg blij met ons plekje. Even denken we nog in de aap gelogeerd te zijn als de buurman me uitlegt dat hij onze elektriciteitsaansluiting in gebruik heeft omdat de andere niet werken. Gelukkig hebben we snel door dat het een Belgische buurman is, dus ik steek de stekker in het stopcontact van de buurman, zet de hoofdschakelaar aan en we hebben stroom.

Inmiddels zijn we heel bedreven in het installeren op een nieuwe plek, dus we zitten al snel heerlijk aan het zelfgemaakte avondeten. Na het eten zoekt Manon vast een voorproefje op de dag van morgen want even verderop is er een prachtig uitzicht op het Manhattan van de Middeleeuwen. De torens van de stad prijken trots op de heuvel bij de ondergaande zon.

Op donderdag gaan we de torens van dichtbij bekijken. Dat gaat heel makkelijk vanuit de camping want de lijnbus stopt voor de deur en brengt je in tien minuten naar de oude stadspoort. We willen er een dagje uit van maken en dus hebben we een truc bedacht voor het ochtendslaapje van Tijs. Ik ga met Tijs in de buggy wandelen naar de stad zodat hij in dat half uur in ieder geval lekker kan slapen. Het plannetje slaagt en als Manon en Evi met de bus langs komen rijden, ligt Tijs al lekker te slapen. Ik duw de buggy voort tegen de berg op en het zonnetje aan de hemel houdt me flink warm. Het is een mooie wandeling en aan mijn rechterhand zie ik de trotse torens op de heuvel steeds dichterbij komen. 

Eenmaal aangekomen bij de poort van de stad vinden we elkaar snel weer en dat is niet eens zo vanzelfsprekend vandaag. Het is de week na Pinksteren en het is waarschijnlijk op veel plaatsen ter wereld vakantie. Busladingen Amerikanen, Spanjaarden en Duitsers zwermen uit over het stadje en het is een drukte van jewelste. Dat is een beetje een tegenvaller, maar we laten ons niet uit het veld slaan en we wandelen gezellig mee met de stoet de stad in. Tijs heeft het rumoer ook al gehoord en koekeloert alweer vanuit zijn buggy naar buiten. Binnen de stadspoorten valt het ook wel weer mee. Het is druk, maar niet zodanig dat we niet kunnen genieten van de prachtige middeleeuwse straten. Het is vandaag markt op de Piazza della Cisterna en de Piazza del Duomo en dat maakt het ook wel extra druk. Gelukkig kunnen we wel vrij makkelijk terecht bij Gelateria Dondoli, de beste ijsmaker ter wereld. Er zijn alleen in San Gimignano al drie ijstenten die zich de beste van de wereld noemen, dus het lijkt een wat luchtige claim, maar bij Dondoli is wel veel bewijsmateriaal in de vorm van certificaten en foto's aanwezig. En of het nou officieel is of niet, het is overheerlijk. 

We lopen de hoofdstraat helemaal door, bijna tot aan de Porta San Matteo, en bezoeken onderweg de vele leuke winkeltjes met lokale lekkernijen en mooie handwerkjes. Als we omkeren, komen ons vele busjes tegemoet rijden ten teken dat de markt voorbij is. Dat geeft veel lucht en als we terugkomen op het Piazza del Duomo kunnen we fijn om ons heen kijken naar de mooie gebouwen. Op het plein nuttigen we een late lunch van pizza slices. Die zijn zo lekker dat we vlak voor de poort van de stad, bij de tweede vestiging van dezelfde pizzeria, nog een stuk nemen. Een geslaagde dag in het prachtige San Gimignano.

Omdat we maar geen genoeg kunnen krijgen van het middeleeuwse San Gimignano en omdat we nog buskaartjes over hebben, gaan Evi en ik op vrijdag nog een keer naar de stad. Manon blijft met Tijs op de camping zodat hij nu weer een keer echt een ochtendslaapje kan doen. Tegen elf uur staan we bij de bushalte te wachten en het wordt maar weer eens duidelijk wat een avontuur het voor Evi is om met een bus op pad te gaan. Stoer stempelt ze haar kaartje bij de buschauffeur en ze legt mij uit hoe het allemaal werkt. Evi was natuurlijk gisteren ook al met de bus geweest, dus ik moet maar nadoen wat zij doet. Vrolijk gespannen neemt ze met haar camera om haar nek plaats bij het raampje. Wat een plezier.

Het ritje duurt helaas maar kort en we staan al snel weer met de voeten op de oude stenen van de straten van San Gimignano. We gaan in een rechte lijn naar de ijsboer, want daar komen we natuurlijk in eerste instantie voor. Het is alweer flink druk, maar niet veel later zitten we te smikkelen. Het ijsje doet dienst als vroege lunch en die hebben we ook nodig als bodem in de buik voor de grote klimtocht die we samen gaan maken. Om de hoek bij Gelateria Dondoli staat de Torre Grossa, met vierenvijftig meter de hoogste toren van San Gimignano, en die kun je beklimmen. Evi is inmiddels wat trappen gewend, dus ze draait haar hand er niet voor om. Zelfs het steile laddertje dat naar het dak van de toren leidt, schrikt haar niet af. Vanaf het dak hebben we een adembenemend uitzicht over San Gimignano en het heuvellandschap daaromheen. Prachtig. Ik mag een paar foto's maken en dan trekt Evi aan mijn shirt dat het tijd is om naar beneden te gaan. Heerlijk, een beetje tempo erin. Eenmaal beneden knorren de maagjes flink en we peuzelen op een oude middeleeuwse trap ons broodtrommeltje leeg. We merken dat we er moe van zijn, dus we zetten koers naar de bus.

Zaterdag vijfentwintig mei wordt een dag die we niet snel zullen vergeten. De dag begint met koffie en croissants in de zon en het plan om gewoon via de Chiantistreek naar een volgende familiecamping te rijden. Het zal uiteindelijk een ultiem staaltje improvisatie worden met prachtige stapels herinneringen voor in de fotoboeken.

Het loopt al richting elf uur als we de camper eindelijk vol hebben getankt met water en we kunnen vertrekken. De navigatie staat op Greve in Chianti, een plaatsje midden tussen San Gimignano en onze beoogde bestemming Figline Valdarno en bovendien een plaatsje waarvan we denken dat we het nog niet eerder bezocht hebben. De reis is prachtig en voert over slingerende wegen door de heuvels van Chianti. We passeren wijnlandgoederen, kasteeltjes en mooie dorpjes, en als we aan de noordzijde Greve binnenrijden, zegt Manon ineens: "we zijn hier al geweest!". We volgen de bordjes naar de camperplaats en als we een volgende bocht omdraaien, zie ik het ook. Twee jaar geleden bezochten we ook al de Chiantistreek en het regende hier toen pijpenstelen. Op de ronde camperparkeerplaats waar we nu oprijden, hebben we toen gewacht of de regen zou afnemen maar dat gebeurde niet. Het is dus logisch dat we geen herinneringen meer hebben van het plaatsje zelf. Gelukkig is het nu anders. Het zonnetje schijnt en we pakken uit voor een picknick in de zon.

Na de broodjes wandelen we langs het riviertje naar het dorp. Langs sfeervolle huisjes wandelen we richting het centrale plein waar we veel leuks over hebben gelezen. Het plein is omringd door gezellige terrasjes, dus het heeft alle potentie om een heerlijk plekje te zijn om neer te strijken voor een hapje en een drankje. Helaas is het vandaag markt op het plein en dat maakt het toch een beetje anders. De terrasjes zijn gesloten of dichtgebouwd met marktkramen en je kunt niet lekker om je heen kijken. En dus hebben we Greve al snel weer gezien en lopen we via de uitstekende gelateria weer terug naar de camper.

Het is bijna drie uur en dat zou normaal gesproken een mooi moment zijn om een camping te gaan zoeken. Maar ergens kriebelt er iets. Manon heeft al de hele dag een beetje angst om iets te missen en we beseffen steeds meer dat vandaag best wel eens ons laatste dagje echt Toscane kan zijn. En dus hakken we de knoop door. We gaan nog niet naar de camping, we draaien recht naar het zuiden. Dwars door de Chiantistreek rijden we langs Panzano, Radda in Chianti en we passeren Castello di Brolio waar we twee jaar geleden nog een mooi wandelingetje gemaakt hebben. Nog een stukje verder, iets voorbij Castelnuovo Berardenga, zien we links van ons ineens een prachtige laan omzoomd door cipressen. Dit is Toscane ten voeten uit en we rijden even de zijstraat in voor een paar prachtige karakteristieke camperfoto's. We zijn nu al blij dat we het roer vandaag weer om hebben gegooid.

De zon zakt al flink omlaag in de namiddag en we hebben nog een prachtige bestemming op de planning staan. We gaan naar het Crete Senesi uitzichtpunt waar je een prachtig uitzicht hebt over een laan met cipressen die door de Toscaanse heuvels kronkelt naar Agriturismo Baccoleno. Het is een flinke omweg, maar we zijn er eerder geweest en het is absoluut de kilometers waard. De grootste uitdaging is echter niet de rit ernaartoe, maar het parkeren van de grote camper. De uitbaters van de Agriturismo worden namelijk knettergek van al die toeristen die foto's komen maken van hun oprit, dus het is vakkundig onmogelijk gemaakt om te parkeren, zeker met een grote camper. We hebben enorm geluk. Op het enige plekje waar we net kunnen staan in de berm, staat bij aankomst nog een andere camper. Maar na twee keer heen en weer, zien we de koplampen van de camper aangaan en we sorteren snel voor om het plekje over te nemen. Voorzichtig door een diepe geul en dan staan we! Uitstappen en met de camera om de nek wandelen we het prachtige landschap in voor een fijne fotoserie.

Het is half zes als we terugkomen bij de camper. Wat was het een prachtige dag, maar de batterijtjes beginnen nu wel echt leeg te raken. We stillen de rommelende maagjes met wat reepjes en dan gaan we op zoek naar een slaapplaats voor de nacht. Manon heeft goed onderzoek gedaan en we zetten koers naar Asciano, een plaatsje een paar kilometer bij het Crete Senesi uitzichtpunt vandaan. Daar is een parkeerterrein met een paar plekken speciaal voor campers. In het avondzonnetje rijden we het terrein op en even denken we dat we verder moeten gaan zoeken. Het is zaterdagavond en de parkeerplaats staat stampvol. Er staan een stuk of vier andere campers en de rest van de parkeerplekken zijn driedubbel bezet door auto's. Maar, helemaal aan het einde van het terrein is tegen het muurtje nog een klein beetje ruimte. We kijken elkaar aan en halen de schouders op. Een paar auto's moeten misschien een keertje extra steken om eruit te komen, maar verder zal niemand last van ons hebben. 

Dit is het einde van een prachtig geïmproviseerde dag Toscane. We zijn moe, maar ontzettend blij dat we deze tocht nog gemaakt hebben. De pasta bolognese verregent nog half omdat tijdens het koken ineens de hemel openbarst, maar het mag de pret niet meer drukken. We laten het ons goed smaken en niet veel later sluiten we de luikjes om te gaan slapen. Morgen kijken of we het parkeerterrein ook weer af kunnen, maar voor nu lekker dromen van het prachtige Toscane.